آره کیوان بازهم ۱ سال بزرگتر شدی... یادته؟ انگار همین دیروز بود وقتی داشتی برای ۲۲ سالگیت مینوشتی؟!!!

کیوان تو ۲روز دیگه پا به دنیا میگزاری... دوست داری بگی تو این ۲۳ سال چی یاد گرفتی؟

ـ تو یاد گرفتی که صبور باشی..

ـ تو یاد گرفتی که خدمت به مردم بهترین کاره..

ـ تو یاد گرفتی که پس روزهای ابری یه روز آفتاب در میاد..

ـ تو یاد گرفتی قدر خون و ناموس و کشورتو بدونی..

ـ تو یاد گرفتی هیچگاه تنها نیستی یکی اون بالاها همیشه کنارته..

ـ تو یاد گرفتی حتی اگه سخته به زندگی سبز نگاه کنی..

راستی کیوان... میدونی امسال دقیقا ۴ امین ساله پدر و مادر واسه تولدت تهران پیشت نیستن... میدونم این شبا دوس داری چراغهای اتاقتو ببندی و ۱ شمع روشن کنی و با خدات همون خدایی که دنیارو به تو هدیه کرد درد دل کنی...

کیوان دیدی دیروز وقتی داشتی بعد از ۱ سال از اتوبوش دوران دانشگات پیاده میشدی و قتی راننده تو رو دید  و تو  به اسم کوچیکش صداش زدی چقدر ماشالله ماشالله گفتنش در  پس اون لبخند پر خاطرش  به دلت نشست؟ زندگی ما آدما همینه بزرگ و بزرگتر میشیم... ولی خوبه از خودمون خاطرات شیرین به جا بگذاریم... این بهترین شکفتن ما آدماس!!!

 راستی کیوان میدونی تو دیگه چی یاد گرفتی؟!!!  یاد گرفتی حکایت زندگی من مثل این تصویره .. تو لابلای دشتی هستی پر از گل وسبزی که لابلاش سنگهای بعضا سخت روزگار قرار داره... پس بستگی داره چطور نگاش کنی... بستگی داره بخوای به سنگاش نگاه کنی تا سر جات بمونی و  هر کی خواست به تو لقد بزنه... یا به گلها و سبزی هاش و اندیشه ی رویاندن غنچه ی عشق برای دیگران تفکر کنی؟؟؟         خدایا شکرت ممنون... ممنون از فرصتی که بهم دادی...   دوست دارم..

پی نوشت: شنبه وقتی که دارم میام خونه و  از شیرینی فروشی تو راهم رد میشم حتما لبخند میزنم!!